Uwięzione serce ? Historia miłości Ady Falcon do Francisco Canaro.

Ada Fal­con ? roz­ka­pry­szo­na diva tan­ga — nagry­wa­ła pły­ty, gra­ła w fil­mach, jeź­dzi­ła dro­gi­mi i szyb­ki­mi samo­cho­da­mi. Oto­czo­na luk­su­sem, u szczy­tu sła­wy, zde­cy­do­wa­ła się nagle prze­rwać swo­ją karie­rę. Prze­sta­ła śpie­wać, odcię­ła się od zna­jo­mych i przy­ja­ciół. Zamknę­ła się w domu, z któ­re­go wycho­dzi­ła głów­nie do kościo­ła. W koń­cu sprze­da­ła cały mają­tek, podob­no roz­da­ła część rze­czy bied­nym, opu­ści­ła Buenos Aires i posta­no­wi­ła wstą­pić do klasz­to­ru. Ludzie mówi­li, że to z powo­du nie­szczę­śli­wej miło­ści do Fran­ci­sco Cana­ro — dyry­gen­ta jed­nej z naj­po­pu­lar­niej­szych wte­dy (i dzi­siaj :-)) orkiestr tan­go­wych.

1-ada falcon

?Nie wiem, czy to, co czu­ję, to przy­wią­za­nie,
Nie wiem, czy to może być pasja,
Wiem tyl­ko, że brak Two­je­go wido­ku,
przy­no­si smu­tek moje­mu ser­cu..?
?Yo no se que han hecho mi Ojos? (1930)

Pozna­li się w 1929 roku. Ona mia­ła wte­dy 24 lata, on 31. Cana­ro szu­kał woka­list­ki do swo­jej orkie­stry, a ona przy­szła na prze­słu­cha­nie. Zako­cha­li się w sobie. Przez następ­ne 10 lat Cana­ro obie­cy­wał, że roz­wie­dzie się z żoną. Powstrzy­my­wa­ła go przed tym podob­no wizja utra­ty mająt­ku. W tam­tych cza­sach nie było jesz­cze tablo­idów, więc nie moż­na prze­śle­dzić nagłów­ków gazet doty­czą­cych tego skan­da­lu. Romans z żona­tym męż­czy­zną był tema­tem tabu, szep­ta­no o nim tyl­ko pry­wat­nie. Z per­spek­ty­wy cza­su, trud­no już oddzie­lić praw­dę od plo­tek. Plot­ki mówią, że w 1938 roku, w cza­sie prze­rwy w pró­bie orkie­stry, kie­dy Ada sie­dzia­ła aku­rat na kola­nach Cana­ro, do pomiesz­cze­nia weszła jego żona. Z bro­nią. Gro­zi­ła Adzie. To wła­śnie po tym incy­den­cie, Ada zamknę­ła się w domu i odcię­ła od świa­ta. Zro­zu­mia­ła, że nie potra­fi spra­wić, aby Cana­ro poko­chał ją tak, jak ona jego. Zna­la­zła w sobie siłę, aby odejść. Cana­ro tym­cza­sem nadal z wiel­kim powo­dze­niem pro­wa­dził swój ?muzycz­ny biz­nes?, podró­żo­wał po całym świe­cie, roman­so­wał.

ada

?Nie pra­gnę już nicze­go wię­cej,
Tyl­ko nie zosta­wiaj mnie samej z moim życiem.
Umrę, jeśli mnie zosta­wisz,
Bo nie wiem jak żyć bez Cie­bie.?
?Nada Mas? (1938)

Pozo­sta­ło bli­sko 200 utwo­rów, któ­re nagra­li razem przez 10 lat trwa­nia roman­su. Ponie­waż bar­dzo mało tak napraw­dę wie­my o tym, co się wyda­rzy­ło, to wła­śnie w tych utwo­rach, ludzie zafa­scy­no­wa­ni tą histo­rią, szu­ka­ją śla­dów ich miło­ści. W 1942 roku, po 4 latach uni­ka­nia kon­tak­tów ze świa­tem, Ada zde­cy­do­wa­ła się nagrać 2 ostat­nie w jej karie­rze tan­ga: ?Enca­de­na­do Cora­zon” (?Uwię­zio­ne ser­ce?) i ?Vivi­re con tu Recu­er­do? (?Życie z Two­im wspo­mnie­niem?).

?Wiem, że każ­dy mówi, że zapo­mnia­łam…
Wiem, że każ­dy myśli, że moja miłość umar­ła…
Wiem, że każ­dy myśli, że to prze­szłość,
że nie pamię­tam już Two­je­go doty­ku.
Wiem, że tak jak wszy­scy, wie­rzysz, że zapo­mnia­łam.
Nie wiesz, że żyję tyl­ko dla Cie­bie.
Z wspo­mnie­niem Cie­bie, z obra­zem Cie­bie przede mną.?
„Enca­de­na­do Cora­zon” (1942)

 

Po tych nagra­niach wyje­cha­ła z Buenos Aires. Razem z mat­ką zamiesz­ka­ły w Sal­si­pu­edes (nazwa miej­sca ozna­cza dosłow­nie: ?odejdź, jeśli możesz?) — w Cor­do­bie. Ada znik­nę­ła z pola widze­nia publicz­no­ści na resz­tę swo­je­go życia. Ludzie mówi­li, że chcia­ła wstą­pić do klasz­to­ru. Wia­do­mo, że żyła bar­dzo skrom­nym, pra­wie klasz­tor­nym życiem. Skrom­nie się ubie­ra­ła, zawsze nosi­ła duże prze­ciw­sło­necz­ne oku­la­ry i zakry­te wło­sy. Mówi­ła, że oczy i wło­sy to było to, coś, czym przy­cią­ga­ła męż­czyzn, więc przy­się­gła Bogu, że żaden z nich już ich nie zoba­czy. Przy­się­gła tak­że, że nie będzie już publicz­nie śpie­wać. Wszyst­ko wska­zu­je na to, że dotrzy­ma­ła sło­wa. Świad­ko­wie mówią, że do koń­ca życia czę­sto wspo­mi­na­ła Cana­ro, wyra­ża­jąc się o nim piesz­czo­tli­wie per ?dia­beł? lub ?ten czło­wiek?. Sta­now­czo koń­czy­ła jed­nak roz­mo­wę, jeśli ktoś chciał się dowie­dzieć cze­goś wię­cej o ich histo­rii.
Nie­dłu­go przed śmier­cią, odszu­kał ją dzien­ni­karz. Miesz­ka­ła już wte­dy w domu opie­ki pro­wa­dzo­nym przez zakon­ni­ce. Mia­ła 97 lat. Frag­men­ty z tego spo­tka­nia moż­na obej­rzeć w fil­mie doku­men­tal­nym ?Yo no sé qué me han hecho tus ojos ? 2003. Jed­nym z pytań, któ­re zadał jej dzien­ni­karz było: ?Kto był Two­ją naj­więk­szą miło­ścią Ada??. Na co siwiut­ka sta­rusz­ka odpo­wie­dzia­ła z roz­bra­ja­ją­cym uśmie­chem: ?Nie pamię­tam?.
Zmar­ła w stycz­niu 2002 roku. Zosta­ła pocho­wa­na w Buenos Aires, w tym samym gro­bow­cu, co ?dia­beł? Cana­ro.

Ada nagry­wa­ła tan­ga, któ­re były prze­zna­czo­ne do słu­cha­nia, a nie do tań­cze­nia. Tyl­ko kil­ka utwo­rów nagra­nych wspól­nie z Cana­ro nada­je się do zagra­nia na milon­dze. Będzie moż­na do nich zatań­czyć we wto­rek 8 mar­ca w Zło­tej Milon­dze w War­sza­wie, na milon­dze z oka­zji ?Dnia Kobiet?.

Lin­ki:

?Yo no se que han hecho mi Ojos?(?Nie wiem, co mi zro­bi­ły Two­je oczy?) 1930 ? Film doku­men­tal­ny: http://www.planet-tango.com/lyrics/yonose.htm
Napi­sy:
http://www.opensubtitles.org/en/subtitles/4654271/yo-no-se-que-me-han-hecho-tus-ojos-en

Fabu­la­ry­zo­wa­ny film o Adzie i Cana­ro:

 
Podziel się
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
identicon

Elżbieta Petryka

Przez wiele lat pracowała jako inżynier wsparcia technicznego w branży IT. Obecnie zarabia na życie usprawniając procesy biznesowe. W środowisku tangowym odnalazła się jako fotograf i DJ?ej.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.

X